• Ervaring

    Ervaring
    Vorige week de Rotterdammers gefeliciteerd, dan deze week de mannen uit de hoofdstad. Zij behaalden de meeste punten in de eredivisie dit jaar. Nu hopen dat we eerdaags ook de Arnhemmers (Westervoort-westers klinkt niet zo lekker) kunnen feliciteren met een nieuw Europees avontuur. Op deze vrijdag, de dertiende, waren er gewoon 12 man, de rest wordt ernstig verdacht uit bijgeloof en voorzorg binnen gebleven te zijn. Je weet het nooit op zo’n dag. Het was keurig verdeeld 6 Rooiuh en 6 swerten. Op zo’n dag als de dertiende ga je toch op je tellen passen en dan kom je tot de ontdekking dat de jongsten bij swert 46 waren en bij de Rooiuh was dat 59 (Barry niet meegerekend). Bij elkaar opgeteld kom je uit op een totaal leeftijd voor de swerten van ongeveer 250 jaar, bij de Rooiuh was dat ongeveer 350 jaar. Ongeveer een eeuw verschil dus; een eeuw aan ervaring en inzicht, dat hebben we gemerkt.
    De eerste helft was onmiskenbaar voor de swerten. Met hun loopvermogen lieten ze de Rooiuh alle hoeken van het iets verkleinde veld zien. En dan blijkt ook nog dat Marc hun keepert nog steeds in staat is om eenmaal ingeschoten ballen gewoon tegen te houden. De combinaties vlogen door de Rooiuh defensie en eindigden bij Wouter, die deze avond maar liefst 5 keer het aluminium raakte. Dat is toch een ander geluid dan een bal op het houtwerk, zoals de Rooiuh uit hun vroegste voetbaljaren nog gekend hebben. Aluminium klinkt meer als “ping” en een bal op het hout klinkt als “plop”. Tja het is maar net wat je gewend bent. Alex was de kleine grote man bij de swerten. Zijn geheim? Hij had van Jan Willem nieuwe schoenen gekregen en wel schoenen zonder die oogverblindende oranje veters. Ze zaten als gegoten, want hij was Barry iedere keer net te snel af. Het lukte hem zelfs een keer om de bal vanaf de volle wreef in de rechterwinkelhaak te schieten. Dat was lang geleden. Alle eer naar de juiste persoon, Alex was de man of the match. Volgende keer kun je best eens proberen om je in de swerte kleedkamer om te kleden. Er zaten mooie goals bij in die eerste helft, maar de mooiste was van de Rooiuh. Met twee flitsende “dobbelpassjes” werd de swerte defensie doorsneden.
    Bij de thee was het uiteindelijk 9-5 in het voordeel van de swerten. Een stand waar ze zich geen raad mee wisten zoals in de tweede helft bleek. Hoogmoed komt weliswaar voor de val, maar de tactische zet om Jan Willem gewoon te laten lopen bleek een meesterzet. Immers bij het voetballen richting Duiven is er alleen een denkbeeldige achterlijn, dus voor Jan Willem geen oriëntatiepunt om zijn snelheid af te remmen en te denken aan een voorzet of de inzet van een ander voetbaltechnisch wapen. Dat bleef nu dus achterwege en daar zetten de Rooiuh al hun ervaring en spelinzicht tegenover. Voor swert desastreus, ze werden volledig zoek gespeeld. Ferry begon gelijk met angst aan te jagen door de bal meteen in de eerste minuut keihard langs of tussen de oren van keepert te poeieren en zo het zijnet te teisteren. En Hans La. deed wat Geof Hurst in 1966 tijdens de finale van het WK ook deed. Voor onze jonkies, die toen nog niet eens in de pijplijn zaten: de Engelse speler Hurst schoot de bal knalhard tegen de onderkant van de lat, waarna de bal op of net achter de doellijn op de grond belandde. Een schot waar decennia lang over gesproken werd. Het schot van Hans was minstens zo ziedend, want: onderkant lat op de doellijn en nogmaals onderkant lat om pas daarna tegen de touwen te belanden. Keepert stond er met trillende handen en benen naar te kijken. Eerst Ferry die zo gemeen hard schoot en dan Hans ook nog, waar heb ik dat aan verdiend moet hij zich afgevraagd hebben. Het werden 5 Rooiuh doelpunten in de tweede helft. Jan Willem vraagt zich nog af wat hij volgende keer anders moet doen dan in de baan van het schot van Patrick lopen. Zijn actie onthield de swerten van een tweede doelpunt in de tweede helft. 9-5 voor swert en 1-5 voor de Roouh wordt 10-10. Dus gaat het dit keer echt om de golden goal. Helaas greep keepert mis op een verraderlijk met effect geschoten bal van de Rooiuh, waardoor de bal via de binnenkant paal in het doel verdween. Een heerlijk potje gevoetbald.
    Aan de stammtisch werd bedompt gepraat, om het gesein van de klaverjassers niet te verstoren. Erwin had alles keurig in plastic zakjes klaar gelegd, zodat er volop kaas, wos en nootjes (voor Wouter) was. Jammer dat partnerclub uit Westervoort-West wel de andere betaald voetbalclubs een taart heeft gestuurd ter gelegenheid van hun 130 jarig bestaan, maar dat wij achter het net moesten vissen. Maar wat in het vat zat………is nu ongeveer op.