• Hoog gras

    Hoog gras

    Meteen na de mededeling dat er op veld E gespeeld zou worden, hebben vrijwel alle 45 plussers eerst nog eens nauwgezet naar de aanmeldingen op de app gekeken. Onderzocht werd of Wouter zich ook aangemeld zou hebben: er zou immers weer op echt gras gespeeld gaan worden. En de ongehoorde doelpuntenregen van vorige keer was nog niet vergeten. Door Wouter zelf ook niet trouwens, want hij schijnt die hele week trots als een aap met zeven staarten rond gelopen te hebben.

    Het was ongeveer net zo druk als het gras hoog was: twee keer 9 man, dan weet je wel hoe hoog het gras was. Geen hovenier die daar enige verandering in aan kon brengen. Gevolg was wel dat menig goed bedoeld en vooral slim uitgevoerd passje in het lange gras bleef steken en er uit zag als een onbenullig aangespeelde bal. Niets was minder waar, want tijdens de voorafgaande training was juist op dit onderdeel stevig geoefend. En niet geheel voor niets zo bleek uit het geraffineerde samenspel dat zich tussen Jan Willem en Wouter ontspon. Zij weten elkaar steeds beter te vinden. Een diep aangespeelde bal wordt tegenwoordig met het binnenkantje door Jan Willem aangenomen en met het buitenkantje in een diepgaande dribbel voortgezet. Vervolgens wordt Wouter gezocht. Die verschijnt meestal vanuit de rug van een Rooiuh verdediger voor het doel en dan is het alleen nog maar hopen dat de bal niet iedere keer van het parkeerterrein opgehaald hoeft te worden. Maar helaas voor de Rooiuh blijkt de bal te vaak het net te vinden. Aan de Rooiuh kant viel het spel van Jan de-te-kloppen-man op. Niet alleen met volle overtuiging, maar ook met de inzet van het volle gewicht, stuurde hij de Rooiuh naar voren en bediende hen met passjes die soms direct op maat waren. Zelfs een solo is voor Jan geen probleem meer. Het kan bijna niet anders of hij moet het voorbeeld van Barry voor ogen hebben. Barry werkt zich stoempend en kreunend, alsof er een berg van de buiten categorie in de Tour de France beklommen moet worden, door het hoge gras én de Swerte verdediging om tot scoren te komen. Daar is hij zo geconcentreerd mee bezig dat hij de vaak vriendelijk aangeboden hulp van medespelers waarschijnlijk niet waarneemt. Inmiddels ontwikkelt Tomasz, volgens oerontwerp met de sokken op de enkels, zich tot een onvermoeibare stuwende kracht achter menig Swerte aanval. Helaas moest Erwin het veld met een blessure voortijdig verlaten. Het voortdurend heffen van de hoeven om door het hoge gras te komen is op zich een prima loopoefening, maar ook een aanslag op het spiergestel. En daar is in ieder geval dat van Erwin niet van gediend. Aanvankelijk leek het erop dat de Swerten makkelijk weg zouden lopen en dat er een ruimschootse zege voor hen te wachten lag. Maar dat bleek buiten het uitstekende keeperswerk van Bernard gerekend. De doelpalen, weliswaar in de spelregelboekjes als zogenaamd “dode” elementen benoemd, speelden daarbij een levendige en ondersteunende rol. Dat zag er heel anders uit dan het keeperswerk aan de andere kant van het veld. Keepert heeft een paar keer voortreffelijk gekeept, maar krijgt nu Onana achtige trekjes. Tijdrekken door ballen die hij normaal laat lopen nu tegen te houden om zich daarna omzichtig over de bal heen te krullen, waarna het weer veel tijd kost om bal en keepert van elkaar los te weken. Geen gezicht, om van de geluiden die daar bij loskomen maar niet te spreken: bronstige edelherten zouden er vanaf de Veluwe op af komen. Uiteindelijk zou ook na hertellingen, al vast ter voorbereiding op de in aantocht zijnde Amerikaanse verkiezingen, blijken dat de Rooiuh, via de inzet van Robbie en Barry net een doelpunt meer gemaakt hebben. Maar ja op vrijdagavond telt de golden goal. Die werd na een piepklein foutje in de Rooiuh verdediging op een presenteerblaadje aangeboden en zonder bedankje door de Swerten opgesoupeerd.

    Wederom, corona getrouw, geen nazit. Maar tot veler verbazing én met de nodige weemoed aan vroeger tijden toen er alleen maar op gras gespeeld werd, moest er behoorlijk geschrobt worden om het gras en de modder van de benen te verwijderen. Moe maar voldaan ging iedereen huiswaarts om nog net op tijd te zien dat Mariska Bauer uit het muizenpak van de Masked Singer kroop. En als je het niet gezien hebt, kun je er nu toch over meepraten.