• Lekker gebald

    Lekker gebald.
    Vrijdag 26 november, de avond dat Sinterklaas beloofd had te komen. Er waren zo’n 23 aanmeldingen om voor deze roast in aanmerking te mogen komen. Helaas had hoofdpiet Rutte bepaald dat er na 20:00 uur geen activiteiten in de kantine meer mochten plaats vinden. Dat was een tegenvaller voor de goedheiligman, maar dat beloofde wel een avondje te worden waar we wellicht zelfs de velden B1 en B2 voor nodig zouden hebben. Voor alle zekerheid waren er vier kleedkamers schoongemaakt om deze massale opkomst te verwerken. Nu wilde het toeval dat er drupsgewijs een beetje nattigheid uit de hemel naar beneden kwam. Het van de week net vervangen kunstgras in de beide doelmonden moest toch ook een beetje kunnen groeien. Rond 19:00 kondigde diezelfde hoofdpiet Rutte aan dat er vanaf zondag na 17:000 helemaal geen activiteiten meer plaats mogen vinden. Dat betekent dus nog 1 laatste kans om dit jaar te ballen. Dan blijkt er slechts een halve kleedkamer nodig te zijn om de 8 echte helden te herbergen. Toch wel een beetje een geval van jammer, we hadden op meer gerekend
    Een klein veld met kleine doeltjes uitgezet en rennen maar. Wat hebben we heerlijk gebald. Geheel in lijn met het fantastische resultaat dat onze partnerclub in Rennes, Frankrijk, behaalde. Een tomeloze inzet, gepaard aan fluwelen techniek en inzichtrijke tactische manoeuvres trakteerden Sportpark Hamerden op een zinderend spektakel. Zozeer zelfs dat er extra lichtmasten ontstoken moesten worden om deze extravagante uitvoering op de vrijdagavond voor het voetlicht te brengen. De tactiek aan de Rooiuh kant was simpel doch effectief. Vanuit een verdedigend perspectief dreh- und angelpunkt Albert aanspelen en vervolgens zelf de ruimte opzoeken. Dan weet je zeker dat je op een voor ieder onverwacht moment de bal in kansrijke positie weer aangespeeld krijgt. Op Paul na wisten Menno en Wilfrie daaruit steeds te scoren. Paul flikte het om vanuit die toch echt kansrijke positie enkele keren (we hebben het niet geteld) net over het voor hem veel te kleine doeltje te schieten. Maar eerlijk is eerlijk het lukte hem ook een paar keer om vanuit niet kansrijke positie toch te scoren, je zou bijna aan toeval denken. Bij de swerten moest het uiteraard allemaal een stuk ingewikkelder. Het meest herkenbare waren de zogenoemde “handbalvariant-aanvallen”, waarbij de bal eindeloos heen en weer gaat, hopend op die manier een gaatje in de verdediging te vinden. Om dan de bal gewoon diep te plaatsen en te hopen dat Wouter of Jan Willem het aanvallende metselwerk van Patrick en Thomasz tot een goed eind konden brengen. Dit “bouwvakkend” voetbal vraagt nogal wat van je, het kost kracht en dat gaat ten koste van de precisie, zoals Thomasz ondervond. Hij wist vanuit meerdere posities feilloos de toch niet al te groot uitgevallen palen en lat te treffen. Hij raakt achtereenvolgens de linkerpaal, de rechterpaal, nog eens links, als tussendoortje een keer de lat, om te eindigen met opnieuw de rechterpaal. Wat een precisie werk zou je zeggen of was het gewoon pech. We zullen er dit jaar niet meer achter komen. Het heerlijke partijtje ging gelijk op, het verschil is nooit groter dan 2 doelpunten geweest en eindigde uiteindelijk in 15 – 15. De golden goal moest dit keer echt de beslissing brengen. Een paar vuurvreters wilden al om 21:15 naar dit belangrijke doelpunt toe werken, maar omdat het voorlopig de laatste keer was werd er tot het bittere eind gestreden. Het krachtsverschil was dermate klein dat besloten werd dat Thomasz om ongeveer 21:42 het winnende doelpunt mocht scoren.
    Geen stammtisch, dus een nabeschouwing vanuit de kleedkamer. Paul had voor ieder een gevulde koek geritseld. Dat kwam goed uit want er was flink aan de koolhydraten getrokken deez avond. We waren het dit keer eens. We hebben heerlijk gebald en van die paar drupjes nattigheid geen last gehad. Elkaar alvast een fijne jaarwisseling toewensend verlieten we met lood in de schoenen het vertrouwenwekkend Hamerden, want hoe lang gaat het duren voordat we weer lekker kunnen ballen?