• Objectief

    Objectief
    Het zat er al een beetje aan te komen. Er waren niet te ontkennen aanwijzingen. Een nieuw toernooi met een finale, dan is er maar 1 Nederlandse club die dat voor z’n rekening kan nemen. Zeker als de voorgaande finale met een Nederlandse club verloren is gegaan. Immers in 2017 werd de finale van de Europa League Ajax - Manchester United 0-2 . En in 1969 verloor Ajax met 4-1 van AC Milan, waarna Feijenoord als eerste NL club de finale in 1970 tegen Celtic wel won met 2-1. Maar juist als het er op aan komt heb je het bij Feijenoord altijd lastig, want hoe vaak lukt het ook echt. Elke fan weet dat dit de kern van het Feijenoord gevoel is: vaker niet dan wel, Maar als het een keer wel lukt, dan is het ook raak. Op z’n Engels: The lads did well, didn’t they? Voor de objectieve toeschouwer geen grootse wedstrijd, maar wel een felicitatie waard.

    Na een heerlijke middag doorgebracht te hebben in het zonnetje meldden zich zo’n 14 spelers en er sloten zich in de vroege avonduren nog een paar zonaanbidders bij het gezelschap aan. De Rooiuh hoopten dat de zon zijn werk gedaan zou hebben en het loopvermogen van de swerten danig zou hebben aangetast. Al enige tijd is het loopvermogen het grote verschil tussen beide teams. Swert (sorry, maar elk eerste woord in een zin begint nou eenmaal met een hoofdletter) heeft een aantal loopwonderen in de gelederen waar de Rooiuh niet tegen op kunnen. Dan komt het dus aan op techniek en inzicht. We hebben het vanavond gezien. De zon zorgde voor verkramping bij de loopwonderen. Een JWMVDB bijvoorbeeld kon vanavond op tempo de hele Rooiuh defensie doorlopen, maar weet dan niet wat hij, eenmaal bij de doellijn aangekomen, met de bal moet. Nee, dan Wilfrie. Hij kruipt op een leep pasje van Barry stiekem voor zijn tegenstander en haalt verwoestend uit in de winkelhaak . En wel in beide doelen, dus duidelijk “bewussies” en geen toeval. Daarna kon hij voor de rest van de wedstrijd “In Rente gehen”. Opvallend was dat keeper Menno in een uitstekende vorm verkeerde. Hij keerde vrijwel alle doelpogingen (als ik het goed gezien heb op twee na) van Wouter. Stopte de met links ingeschoten afstand poeiers van Bert met zowel de linker- als de rechterhand. Keek de schoten van Alex rustig doch bekwaam langs het doel, al moet daar bij opgemerkt worden dat Alex zijn uiterste best deed om Menno daar flink bij te helpen. En zo groeide hij uit tot Man of the Match, maar zonder tastbare herinnering. De Rooiuh (het tweede woord van een zin mag met een hoofdletter geschreven worden als het bijvoorbeeld een merk is) speelden met een surplus aan techniek en inzicht. Zozeer, dat met name gangmaker Barry meerdere keren onregelmatig moest worden afgestopt en dit keer niet door Alex. Paul haalde het gevaar uit menig swerte aanval door de bal “dood” te laten vallen op zijn krap bemeten shirt XXL. Zijn tweede wapen was het zetten van een blok. Dat heeft hij er goed ingeslepen vanavond en niet alleen voor tegenstanders. Alleen Marc, bekend van ruige Hornbacher horrorreclamefilmpjes, trapte daar niet in. Rustig en alles overziend kapte hij de bal in de vrije ruimte om daar bijvoorbeeld, maar soms ook anderen, collega’s Thomasz dan wel Patrick aan het werk te zetten. Het intelligent ingezette rustpunt bij de Rooiuh was Albert. Met zijn schele krakende knieën kon hij twee tot maximaal drie keer draaien en daarna moest hij de bal echt kwijt. Dat deed hij secuur, zodat Robbie de aanval in kon zetten en van grote afstand de ballenvanger kon testen op houdbaarheid. De Rooiuh waren duidelijk voor de objectieve waarnemer de bovenliggende partij ook met Ferry in de gelederen. De beslissende golden goal was dit keer aandoenlijk swert, toch nog iets.

    De al gememoreerde zonaanbidders zorgden voor een mooie afsluitende Tisch en spraken hun bewondering uit voor het sterk objectieve gehalte van de wedstrijdverslagen, waarvoor alsnog dank heren.