• Saai

    Saai.
    Een mooie sportweek, Wimbledon met maar liefst twee Nederlanders die ieder tot de ronde van € 220.000 reikten. De Tour de France, waar de eerste twee etappes gewoon naar twee landgenoten gingen. Wel heel knap de overwinning van Fabio Jakobsen, die na zijn verschrikkelijke val 2 jaar geleden nu weer een topprestatie geleverd heeft. En we gaan weer een voetbal EK meemaken. Dit keer gaan de meisjes voor de eindoverwinning. De (mid)dagen kunnen weer volop achter de tv doorgebracht worden.
    Dat geldt niet voor de sportlieden die elke vrijdagavond de grasmat op sportpark Hamerden betreden. Die moeten vol aan de bak. Dit keer waren er 5 acrobaten aan beide zijden die de strijd met elkaar aan gingen. Zo op het eerste oog een mooie gelijkwaardige verdeling. Dat bleek ook al snel uit de eerste handelingen: er werd buitenproportioneel nauwkeurig gevoetbald en met name op de kleine doeltjes geschoten. Ga maar na, er is een enorme hoeveelheid luchtledig en slechts een zeer beperkte hoeveelheid geel staal dat de omvang van het doeltje markeert. Dat staal is maximaal drie centimeter breed, pak em beet 80 cm hoog en ongeveer 150 cm lang. Let wel dit zijn schattingen uit de losse pols, dus geen waarnemingen gebaseerd op objectieve metingen. Dan is het toch bewonderenswaardig knap dat ongeveer 40 % van de schoten op het doel daadwerkelijk de gele stalen omvang van het doeltje raakt. Dan mist nog eens een goede 50% van de doelpogingen de richting en belandt niet in het net en raakt een kleine 10% het net. In het laatste geval wordt dat dan een doelpunt genoemd. Maar dat terzijde. Die 40% is echt het resultaat van een nauwkeurige afstemming tussen geest (het mentale deel, daar waar het plan wordt gesmeed), ambitie (de echte wil) en fysiek (de daadwerkelijke uitvoering). Het feit dat de paal en de lat zo vaak geraakt werden en het doel zo vaak gemist werd zegt genoeg over het partijtje van deze avond. Het was een duel van monumentale saaiheid. Het was zelfs zo saai dat het samenspel tussen Wouter en Jan Willem als enerverend werd ervaren. In de tweede helft werd daar het dieptepunt van de avond bereikt toen Jan Willem over zijn eigen benen struikelend horizontaal de grasmat bereikte en op die manier de bal per ongeluk bij Wouter kreeg. Wouter, ook niet van gisteren, raakte zo enthousiast dat hij de bal vol van onder raakte en zo het luchtledige injoeg. En dat alles voor een leeg doeltje, omdat de Rooiuh verdedigers in geen velden of wegen te vinden waren. Natuurlijk werd de bal veelvuldig overgespeeld, althans pogingen daartoe werden regelmatig ondernomen. Daar ging het soms ook wel eens goed, maar heel vaak ook niet en moest de bal van veld B2 gehaald worden. Deze partij zou niet misstaan in de serie “We zijn er bijna” van omroep Max of “Rail Away” van de EO. Er was dus gewoon niets aan, je hebt niets gemist, behalve uiteraard de nauwkeurige gerichtheid op het gele staal. Laten we er maar geen woorden meer over vuil maken.
    Aan de stammtisch werden de nauwkeurig recht gehakte blokjes kaas , sneetjes wos en komkommer uit de plastic zakjes op de schalen gedrapeerd en gelardeerd met pinda’s en nootjes. De gesprekken waren vooral in de verleden tijd, van hoe het vroeguh was en wie er wel/niet geel of rood heeft gekregen in de periode dat de actieradius nog een compleet voetbalveld aan kon. Er kan alleen niet meer nagegaan worden of die verhalen ook klopten. Wellicht wel opgeklopt.