• Scoren

    Scoren
    Al vroeg in november een heerlijk avondje. Dit keer een heerlijk avondje voetbal, alle Nederlandse clubs wonnen, zelfs die uit Abcoude Noord. Ze zijn door na de winter en behaalden zo het maximaal haalbare aantal Europese coëfficientie punten. Dat is nog eens scoren. Gaat met de wolf wat lastiger worden, die staat er binnenkort gekleurd op als de paintballkogels hem tenminste raken. Nog lastiger scoren wordt het met onze pensioenen. Daar merken de eerste 45 plussers pas iets van als we met een 60+ gaan starten. Uiteraard op een kleiner veld, waardoor draven niet meer nodig is en het accent op restanten roestige techniek komt te liggen. Het echte probleem wordt om de pensioenpot eerlijk te verdelen. Nu weten we allemaal dat de overheid de grootste moeite heeft om haar taken naar behoren uit te voeren, (toeslagen ramp en Groninger aardbevingsschade om maar wat te noemen) Het lukt ze ook niet om grote projecten tot een goed einde te brengen zoals het invoeren van ICT projecten bijvoorbeeld bij de belastingen. Dan is het best geoorloofd om je hart vast te houden als er een pot van 1500 miljard, (ongeveer duizend keer het tekort van Barcelona) eerlijk verdeeld moet worden.
    Er was een recordopkomst, maar liefst 15 man. En wonderbaarlijk genoeg vrijwel een reprise van de vorige week. Voor de schrijver dezes makkelijk, want de tekst van vorige week kan gewoon herhaald worden. Met dit verschil dat het dit keer net andersom was. Dus waar nu Rooiuh staat moet swerte gelezen worden en waar swerten staat moet Rooiuh gelezen worden:

    De Rooiuh legden een flamboyante speelwijze op de mat, waar de swerten op geen enkel manier een antwoord op hadden. Gemakzucht en schromelijke zelfoverschatting lagen ten grondslag aan het zwaar teleurstellende swerte team. Het voornemen om er een galavoorstelling van te maken en de Rooiuh van hot naar her te laten lopen liep uit op een onthutsende nederlaag. Waar de swerten de bal almaar rondspeelden om het rondspelen, verwerkten de Rooiuh de bal zo effectief mogelijk richting het vijandelijke doel. Acties waar de swerten geen ander antwoord op hadden dan de bal maar weer uit het netje te halen.(uit verslag30 oktober 2022)

    Maar dan missen we toch twee belangwekkende en memorabele momenten. Beide momenten speelden zich in de tweede helft, dus na de gebruikelijke 4-3 ruststand, af. Het eerste moment betrof het gevecht om de bal tussen Erwin en Alex. Als Alex de bal van een tegenstander wil afpakken, dan is dat meestal Barry. Het wordt dan een schouder tegen schouder duel, waarbij beide spelers ongeveer evenveel kans hebben om het duel te winnen. Met deze zelfverzekerde houding dacht Alex het schoudergevecht ook met Erwin aan te gaan. Hij kwam van een koude kermis thuis. Erwin is echt een substantieel aantal kilo’s robuuster dan Barry en daar kwam Alex achter toen hij na zijn inzet plots een kleine drie meter verderop en dus ver verwijderd van de bal tot stilstand kwam. Verbaasd en nog bijkomend van de “ontmoeting” constateerde hij dat Barry anders aanvoelde dan Erwin. Wij hebben dat van dicht bij gezien en gaven hem gelijk. Het andere moment heeft een onbeschrijfelijk memorabel gehalte. Jan, de man die alleen al door op de doellijn te gaan staan vrijwel het halve doel afdekt, had de keepershandschoenen over genomen van Menno. Een fraai schot in de uiterste rechter winkelhaak, zoals de Belgen dat noemen, werd met een snoekduik resoluut uit het doel geranseld. Zouden de kenners onder ons als enige reddingsmogelijkheid inschatten. Het memorabele vanavond was dat Jan helemaal niet dook maar spottend met alle wetten van de aerodynamica de bal uit het doel ranselde. Een bewonderend OEI schalde over de vlakten van sportpark Hamerden. Geweldig gedaan Jan. Het zal de lezer niet verbazen dat de swerten deze keer de golden goal scoorden.
    Aan de stammtisch werd de geweldige prestatie van Feijenoord nog eens besproken en scoorden de twee meest fanatieke Feijenoorders een presentje. De al eerder genoemde Jan, wat een avond was het voor die man, ontving uit handen van Menno een mooie herinneringssjaal van de wedstrijden tegen Lazio. En niet te vergeten Paul mocht met de lege zak, wel voorzien van het Feijenoord embleem, naar huis. Onze empathische Jan liet zich van zijn beste kant zien en gunde Paul zijn finest moments: hij mocht de sjaal een paar minuten om zijn hals dragen.